ยามใดที่ผมรู้สึกท้อมากๆกับชะตาชีวิตที่พบเจอจนหลายครั้งเริ่มรับไม่ไหวกับสิ่งต่างๆที่พบเจอ เวลานั้นผมก็จะนั่งนิ่งๆ ทบทวนความคิด ตั้งสติว่าปัญหาต่างๆจะมีทางออกอยู่ที่ไหน จะมีวิธีการดำเนินการเพื่อลดความยุ่งยากในปัญหานั้นได้ยังไง แต่ก็หลายๆครั้งเช่นกันที่ความท้อจากปัญหาได้สร้างจุดตกต่ำให้กับชีวิตทางความคิดของผมจนร่างกายย่ำแย่ตามไปด้วย และแล้วผมก็พบจุดจุดหนึ่งที่จะรั้งให้ผมกลับมายืนเพื่อเดินบนเส้นทางของปัญหาต่างๆ และดำเนินการแก้ไขต่อไป นั่นคือ “พระในใจกับเทวดาตัวน้อย”
“พระในใจกับเทวดาตัวน้อย” ประโยคนี้อ่านแล้วอาจจะสงสัยว่าคือใคร พระในใจก็คือแม่และพ่อของผม (ป๊ากับม๊า) ซึ่งเวลานี้ผมเหลือแค่ม๊าเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างให้กำลังใจผม เทวดาตัวน้อยก็คือหลานสาวสองคน (ลูกของพี่ชาย) ที่กำลังเติบโตและผมมีหน้าที่ ที่จะสร้างหนทางที่ดีให้กับหลานแม้ว่าขณะนี้ผมจะไม่มีแม้แต่แรงที่จะแก้ไขปัญหาปัจจุบันที่เกิดขึ้น
พระในใจกับเทวดาตัวน้อย สามคนนี้เป็นแรงกำลังใจให้ผมสู้กับปัญหาต่างๆได้ต่อไป แม้ในเวลานี้ เวลาที่ผมย่ำแย่ เรี่ยวแรงและกำลังใจแทบไม่มีเหลือ นั่นเพราะเวลานี้ผมรู้แล้วว่า “มือทั้งสองข้างไม่ได้มีไว้ให้กับตัวผมเพียงคนเดียว แต่มีไว้ให้กับคนที่ผมห่วงใยทั้งสามคน” ^ ^ สู้ไม่ท้อ แรงไม่ถอย ^ ^

      และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันสอบเพื่อทำบัตรตัวแทนออกของของกรมศุลกากร วันที่ใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆมากอีกครั้งในชีวิต เพราะเป็นการสอบที่เป็นเรื่องเป็นราวครั้งแรกในรอบหลายปีหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยมา สอบหนนี้เต็มที่มากๆ เตรียมตัวแน่นปึ๊ก เนื้อหาแม่นเป๊ะๆ  ฮ่าๆๆๆๆๆๆ แน่นตรงไหนเนี่ย เรียนก็หลับ วิชาน่าเบื่อก็เอาแลบท๊อปไปนั่งทำงาน(หน้าผู้สอน) อ่านเตรียมสอบเมื่อคืน แถมเป็นการทบทวนเนื้อหาไป ทำงานเนตไป ฟังเพลงบรรเลงไป กว่าจะได้นอนก็ตีสอง ตื่นหกโมงเช้า … เป็นผู้ชายแสนเลว นอนหลับบนรถเมลล์ให้สาวๆยืนโหนยังกับชะนี ลิง ค่าง ก็จะให้ทำไงเนี่ยคนมันง่วงนี่หว่านอนก็น้อยหลายๆคืน เครียดอีก มีเวลาก็ขอเหอะงีบๆนิดหน่อย อิอิ ^ ^
      สอบเสร็จออกมา โอ้วแม่เจ้า ติวมาตรงนิดเดียว ดีนะเนี่ยไม่ได้อ่านเยอะ เอาเวลามาทำงานซะมาก แต่ก็มีความรู้ที่ติดปลายสมอง อาศัยช่วงเรียนที่หลับบ้าง ตั้งใจบ้าง จำๆเนื้อหาพอทำข้อสอบได้บ้าง เหลือแค่ลุ้นหละว่าจะผ่านไหม ผ่านด้วยเถอะ สาธู๊
      ภาพห้องสอบคงมีไม่ได้ ก็เลยเอาภาพเวิ้งเจ้าพระยาจากมุมสูง ถ่ายบนอาคาร 120 ปี กรมศุลกากร มาฝากครับผม

ช่วงนี้กระแสเครื่องดื่มน้ำอัดลมกำลังกลับมา (เล็กน้อย) เนื่องจากการปรับรูปลัษณ์ใหม่ทั้งแบบขวด PET และขนาดกระป๋อง โดยเฉพาะขนาดกระป๋องอลูมิเนียม โดยค่ายแรกที่เดินเกมนส์ก่อนก็คือ ไทยน้ำทิพย์ ผู้ผลิตเครื่องดื่มโค๊ก แฟนต้า สไปรท์ นั่นเอง มีภาพประกอบด้วยครับ อิอิ

ขนาดบรรจุเดิมของเครื่องดื่มกระป๋องอลูมิเนียมคือ 325 ml ราคาขายประมาณ 14 บาท (หนึ่งบาทซื้อน้ำได้ 23.214 ml) แต่บรรจุภัณฑ์ขนาดใหม่จะบรรจุที่ 240 ml ราคาขาย 10 บาท (หนึ่งบาทซื้อน้ำได้ 24 ml) จากที่แสดงให้ดูจะเห็นว่า ผู้บริโภคจ่ายเงินในอัตราราคาต่อปริมาตร เท่าเดิมเพื่อดื่มเครื่องดื่มประเภทนี้ แล้วผู้ผลิตจะได้อะไรจากการปรับขนาดบรรุภัณฑ์ครั้งนี้หละ
1.โอกาสคนซื้อที่จะมากขึ้น เนื่องจากจ่ายเงินลดลงแต่ได้ดื่มเครื่องดื่มที่ตนต้องการ แม้ว่าจะน้อยลงแต่ก็สมกับราคาที่จ่ายไป
2.จำนวนคนซื้อบริโภคจะมากขึ้น เมื่อเทียบกับปริมาตรเครื่องดื่มที่ขายออกไป เป็นการกระจายผู้บริโภค
3.ขนาดของบรรจุภัณฑ์ที่เล็กลง ทำในการบรรทุกเพื่อเคลื่อนย้าย ถ่ายโอน ทำได้ในปริมาณกระป๋องที่มากขึ้นแม้ว่าน้ำหนักบรรทุกจะเท่าเดิม

จากภาพที่แสดง จะเห็นว่า ขนาดบรจุเดิม 4 กระป๋องมีความสูงเท่าขนาดบรรจุใหม่ 5 ประป๋อง …. เห็นชัดๆเลยทีนี้
“ปัญหามีไว้ให้แก้ไข”  ในเมื่อกำลังซื้อลดลงเนื่องจากราคาของสินค้าที่มากขึ้นเนื่องจากต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น  ก็ทำการลดขนาดลงเพื่อให้ราคาถูกลงและผลจากการลดขนาด ก็ส่งผลให้การกระจายสินค้าถึงผู้บริโภคทำได้มากกว่าเดิม

     
      ช่วงนี้มีแต่เรื่องเครียดๆเข้ามาในชีวิตของผม แถมเข้ามาพร้อมกันหลายด้าน หลายมุม เรียกได้ว่ามารอบตัวเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเรื่องการงาน การเงิน สังคม รวมทั้งภาระและภาวะต่างๆที่สั่งสมมานาน จนมีบางช่วงขณะของเวลา ผมคิดอยากหายๆตัวไปซะ หายไปจากการมีชีวิตอยู่ แต่ก็เป็นห่วงคนที่อยู่หลังจากเราจากไป ทั้งแม่ พี่ชาย พี่สาว หลานๆ ญาติ ผองเพื่อน คนสนิททุกคน รวมทั้งเจ้าหนี้ทั้งหลาย ก็ทำได้แค่คิดๆๆๆๆ สารพัดความคิด 
“สู้ว๊อย ชีวิตมันก็แค่นี้” 
“นั่งแต่มอง มือไม่ทำ แล้วจะได้อะไร” 
“เงินทองหาไม่ยาก อยู่ที่จะคว้าจะจับอะไรมาปั้นเป็นเม็ดเงิน”
       … และอีกหลากหลายความคิดที่พรั่งพรูออกมาในช่วงจิตใจตกต่ำ ซึ่งความคิดเหล่านี้มักจะหลั่งไหลออกมาทำให้น้ำตาตกใน จนหลายครั้งมันเอ่อล้นออกมาจากตาที่ตี่ๆของผมคู่นี้อาบแก้มสองข้างให้เปื้อนเป็นทาง
       ทำไมต้องร้องไห้ ทำไมต้องเสียน้ำตา .. คำถามเหล่านี้เกิดอยู่ตลอดเวลาที่น้ำตาไหล คงเพราะยังไม่เคยมีเรื่องดีดีเข้ามาให้ชีวิตที่แย่ๆของผมดีขึ้นเลยมั๊ง ตลอดเวลามีแต่ปัญหา และขวากหนามให้เดินลุยผ่าน ทั้งลุยตรงๆเอาไม้เขี่ยหนามให้ออกข้างทาง หรือแม้กระทั่งเดินอ้อมขวากหนามเหล่านั้นไปผมก็ทำ แล้วผลที่ได้หละ “ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย” << เป็นคำที่ผมท่องจนขึ้นใจ >> จนหลายๆครั้งผมบอกกับตัวเองว่าแล้วเอ็งจะร้องไห้ไปทำไมวะเนี่ย ร้องแล้วไม่ได้อะไรสักอย่าง …. แล้วผมก็ได้คำตอบ การร้องไห้ทำให้ผมรู้สึกโล่งสมองมากขึ้น เพราะช่วงเวลาที่ร้องไห้เป็นเวลาที่ผมอยู่กับความคิดของตัวเองมากที่สุด หลังจากน้ำตาแห้งไป สมองกลวงๆ โตๆ ของผมก็จะว่างเปล่า [...]

     เป็นวันเหนื่อยมากๆ ทั้งง่วง ทั้งเพลีย สุดๆไปเลย เรียนติวเสร็จกระผมนายตี๋ขายยาก็ซ้อนมอไซด์พร้อมบอกลั่นกระบอกหู “เพ่ BTS ด่วนครับ” ด้วยความด่วนมากเกือบโดนรถเบนซ์สปอตสอยไปกินซะแล้ว เพราะพี่มอไซด์ตัดหน้ารถที่กำลังเข้าซอยโรงแรม เกือบไปแล้วตรูรอดไป ลงมอไซด์ก็จั้มอ้าวๆ ขึ้น BTS สถานี พร้อมพงษ์ ไปสถานีเอกมัยโดยด่วน
     พอถึงก็พบกับเหล่าเทพ ยังกับดูแปดเซียน+พระสังข์ทองเลย เหล่าเทพรวมตัวกันเยอะมาก เทพซุ่ม เทพซ่อน เทพเปิดเผย และเทพอื่นๆอีกมากมาย ไปคราวนี้ได้ความรู้เต็มสมอง กำลังไฟเต็มกระบอก พร้อมที่จะสู้งานและพร้อมที่จะสร้างไอเดียใหม่ๆเพื่อหาเงินทางอินเตอร์เนต โย๊วๆๆๆ สู้ๆ
     เสวนากาแฟเสร็จ (ไปทีหลังเขาเลยรู้น้อยไปหน่อย) ก็เสวนาเบียร์ต่อ แต่ผมน้ำเปล่าครับเข้าพรรษาแอลกอฮอล์ของดไว้ก่อน (เปรี้ยวปากวุ๊ย) เสวนาไป ตากฝนไปเพราะฝนตกหนักมากๆ เหมือนละครเลยทานอาหารท่ามกลางสายฝนพรำๆ แต่ประทานโทษครับ “ฟ้ารั่วเลย” ตกหนักอิบอ๋าย ทานข้าวไป ดื่มไป เปียกละอองฝนกันทั่วหน้า ยิ่งดึกบรรยากาศยิ่งดี พอฝนหยุดอากาศเย็นสบาย เบียร์หลอด สอง สาม …  ถูกยกมาเรื่อยๆ เหล่าเทพก็ได้เวลาเผยเคล็ดลับสารพัดกลยุทธ ทั้งคีย์เวิร์ด วิธีการ ไอเดีย สินค้า [...]

วันอาทิตย์ที่ 17 สิงหาคม วันงัวเงียแห่งเดือน ไม่อยากตื่นนอนเลย โอยๆๆๆ งานก็หนัก เครียดด้วย แต่วันนี้มีติวพิเศษ เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนที่จะสอบที่กรมศุลกากร เพื่อทำบัตรตัวแทนออกของ กระผมนายตี๋ขายยยาก็ไปติวกับเขาด้วย เพราะเรียนจนจบแล้วนินา เหลือแค่สอบเท่านั้นเอง ^ ^ สู้ว๊อย
ก็มีการถ่ายรูปกันนิดหน่อย กับเพื่อนๆบางส่วน เท่าที่แบตมือถือจะทำงานไหว เสียดายแบตชาร์ทไม่พอเลยถ่ายรูปมาได้นิดเดียวเอง เชิญทัศนากันตามสะดวกครับผม เอารูปวันเรียนจบมอบประกาศมารวมไว้ด้วยซะเลย

ครบขวบปีที่หลานคนเล็กได้ลืมตา อาเจ็กก็ไม่มีอะไรให้หรอกนะเพราะอาเจ๊กแกลบมากๆเลยช่วงนี้ แต่จากนี้ไปอาเจ๊กจะทำงานให้มากขึ้น เพื่ออนาคตของหนู และของเจ้โมจิ รวมทั้งอาม่าของหนูmae นะครับ ^  ^

MaeJi หนึ่งขวบ

คนไม่ยอมใครเป็นคนที่มีความกระตือรือร้นที่ฝันในสิ่งที่ยังอาจเป็นไปไม่ได้และตั้งเป้าหมายเพื่อจะไปให้ถึงดวงดาวที่อาจจะยังดูสุดเอื้อม มองโลกในแง่ดีและชอบพบปะผู้คน สามารถสื่อสาร และพูดคุยอย่างเปิดเผยกับผู้คนรอบข้าง
- เกิดมาเป็นผู้นำ คนไม่ยอมใครจะแสดงทัศนคติที่เป็นเจ้าของเรื่องที่กำลังเผชิญอยู่
- กล้าตัดสินใจและมุ่งมั่น
- ทำอะไรก็ได้ คนไม่ยอมใครทำอะไรก็ได้ ไม่ว่าเขาจะมีความรู้ในเรื่องนั้นๆหรือไม่
- มีระเบียบแบบแผน กระจายงาน คนไม่ยอมใครมีลักษณะเด่นที่สุดในเรื่องของการทำงานให้ประสบผลสำเร็จตามเป้าหมาย เมื่อเขารู้ว่างานที่ต้องทำคืออะไร เขาจะเห็นวิธีการจัดการที่จะทำให้งานนั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ในทันที เขาจะแบ่งงานออกเป็นกลุ่มงานย่อยๆอย่างชัดเจน
- ชอบเอาชนะการแข่งขัน คนไม่ยอมใครไม่เพียงอยากบรรลุเป้าหมาย ยังชอบให้มีการแข่งขันเพื่อให้ตัวเองได้รู้สึกว่าชนะในเกมส์การแข่งขัน
- ไม่ค่อยมีเพื่อนมาก คนไม่ยอมใครจะทำงานในกลุ่มที่มีเป้าหมายชัดเจน แต่พวกเขาไม่เห็นความจำเป็นของการใช้เวลาไปกับการพูดเรื่องไร้สาระ
- มักจะเป็นฝ่ายถูกเขาจะแสดงความเห็นเมื่อเขามั่นใจว่าเขาเป็นฝ่ายถูกแน่ๆ
- จัดการสถานการณ์เร่งด่วนได้ยอดเยี่ยม คนไม่ยอมใครชอบแก้ไขสถานการณ์ เพื่อที่ว่าจะได้เอาชนะอุปสรรคอีกขั้นที่ไม่ได้ตระเตรียมมาก่อน เพื่อพัฒนาลู่ทิศทงใหม่โดยเฉพาะ
บทความต่อไปพบ คนประเภทอะไรก็ได้ โปรดติดตามอ่านนะครับ